บทที่ 190 อย่าโทษไพลิน

ห้องพยาบาลเงียบสงัดราวกับโลกหยุดหมุน มีเพียงเสียงใบไม้พลิ้วไหวตามแรงลมนอกหน้าต่างที่แว่วเข้ามาให้ได้ยินอยู่เบาๆ

อริสานอนอยู่บนเตียงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาด สายตาอ่อนล้าจ้องมองเพดานห้องอย่างไร้จุดหมาย

ณ ริมเตียงด้านหนึ่ง ไพลินจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์อย่างเต็มที่ นิ้วมือปัดหน้าจออย่างรวดเร็ว...